Hæ! Lára heiti ég og mig langar að segja frá minni reynslu.

Ég kem frá Breiðholti og er alin þar upp, það voru verstu ár lífs míns þar sem ég var lögð í mikið einelti. Sem barn byrjaði að vaxa í mér reiði gagnvart flestu í lífinu þar sem foreldrar mínir skildu þegar ég var 6 ára og allt gekk á annan endann!

Í fjórða bekk var valla hægt að kalla á mig með nafni því ég brotnaði bara niður og grét! Kennurunum mínum fannst þetta mjög skrýtið og sendu mig til sálfræðings til að reyna hjálpa mér en gekk það nú ekki vel því hún komst að rangri niðurstöðu um hvað amaði að mér en raunin var sú að mér leið bara illa vegna eineltis.

Alveg frá því að ég man eftir mér þá hefur voða fáum líkað vel við mig sérstaklega mínir jafnaldrar! Skólagangan mín var ekkert sérstaklega skemmtilegur partur af mínu lífi þar sem fólk gerði sér litla grein fyrir alvöru málsins! Brotinn bein, hvöss orð, barsmíðar og meira að segja skyrpt á mig.  þetta kom mér í mikið þunglyndi snemma á minni lífsleið!

Foreldrar mínir tóku aftur saman þegar ég var 11 ára og um 14 ára aldur fluttum við á Kjalarnes þar sem ég fékk annað tækifæri í félagslífinu en fór bara úr öskunni í eldinn því að þar kynntist ég fólki sem kom mér í verri stöðu! Ég byrjaði að sniffa gas í sex mánuði og ég þakka Guði fyrir að vera ennþá heil á húfi! Frá því hrundi veröldin mín og ég varð ein af þeim sem gekk um í svörtu leðurkápunum með málningu á enninu!    

Á því tímabili reyndi ég oft að fremja sjálfsmorð og einu sinni þegar ég var að því komin að gera það, ákveðnari en nokkru sinni fyrr og labbaði ég í gegnum Kringluna í svörtu fötunum mínum. Hoppar þá ekki lítil trúðastelpa á mig sem heitir Michele og segir við mig að Jesús elski mig en þá var ég mikill trúleysingi! Endaði þetta í þriggja tíma samræðum um trú og þróun á miðju Kringlugólfinu. Eftir þetta hætti ég við að drepa mig og fór bara heim í staðinn! Ég gekk til sálfræðings í þrjú ár til þess að fá hjálp við þunglyndinu en það hafði lítið að segja svo ég var send á Stuðla um tíma og síðan á Eskifjörð í heilt sumar! Hjálpaði sálfræðingurinn mér ekki mikið en ég tel mig hafa hjálpað honum samt sem áður því hann kunni ekki að brosa áður en hann hitti mig!

Frá þeim tíma hef ég verið í sambandi við Fjölskylduna en sagan er ekki enn búin því ég hrundi ennþá lengra niður, fór yfir í dópið aftur og gerði voða lítið með líf mitt. Ég fór í eina önn í FB en fíknin náði alveg tökum á mér og skólinn fauk útum gluggann!

Ég heimsótti reglulega Fjölskyldu-heimilið og fékk ég þar andlegan stuðning, ást og umhyggju! þau kenndu mér að takast á við vandamál mín, fyrirgefa þeim sem gerðu mér rangt og kynntu mig fyrir Jesús og hjálpuðu mér í gegnum dópið! Eftir að mér var hjálpað komst ég að raun um hvað fólk þarf á mikilli hjálp að halda í gegnum allt það helvíti sem fólk tekst á við dagsdaglega!

Á mínu átján ára afmæli ákvað ég að fara á námskeið í einn mánuð til að læra að hjálpa fólki í kringum mig. Eftir  mánuðinn þá bað ég um að fá að vera í sex mánuði til viðbótar og er ég nú þegar búinn að ljúka þeim og ætla að halda áfram að hjálpa öðrum.

Í dag hef ég ákveðið að gefa mitt líf þessu starfi því ég veit af persónulegri reynslu að þetta virkar og af ást minni fyrir fólkinu í kringum mig! 

        Lára Jóhannsdóttir

© Copyright 2005 Fjölskyldan-Líknarfélag ses.